komkommers-planten

Besmet met het moestuinvirus

Wanneer je mij 2 jaar geleden had gezegd dat ik het nu zo leuk zou vinden om in onze moestuin te werken, zou ik je keihard uitgelachen hebben. Ik had totaal geen groene vingers, kamerplanten overleefden het vaak niet in mijn huis en ik vond het heerlijk dat ik geen tuin had. Wat maakt dan dat ik het nu wél heel leuk vind en ik besmet ben geraakt met het moestuinvirus?

Allereerst was het gewoon een leuke bezigheid om samen met François te doen. Gezellig samen tuinieren! Al snel kwam ik erachter dat het ook echt een ontspannende bezigheid is waarbij je lekker buiten bezig bent en je je gedachte even op nul kunt zetten. Wanneer je een dag hard gewerkt hebt, is dat heerlijk.

Maar de voornaamste reden waarom ik het nu zo leuk vind, is dat je gewassen echt kunt zien groeien. Je zaait een zaadje dat uitgroeit tot een plantje. Dat plantje groeit verder en wordt een groente (of draagt een vrucht) die je vervolgens ook nog kunt eten. Mooi dat je die komkommer zelf gezaaid hebt en vervolgens, een aantal weken later, een hele komkommer kunt oogsten.

Fijn dat het moestuinseizoen weer begonnen is!

Francois en Geert zijn even aan het relaxen aan de picknicktafel

Even voorstellen: Geert

Ik ben vorig jaar mijn moestuin begonnen met een goede vriend, Tom. Voor hem was het een uitlaatklep en nieuwe hobby, voor mij ideaal om samen te werken, omdat een moestuin nogal wat tijd vraagt. Om diverse redenen kon Tom er niet zo veel tijd in steken als hij gewild zou hebben. Dat vond hij zelf ook jammer. Regelmatig ging Geert mee om mee te helpen op de tuin.

Na het eerste moestuinseizoen heeft Tom aangegeven dat de moestuin voor hem lastig te combineren is met zijn werk en sociale leven. Tom is dus gestopt met zowel de tuin als dit blog. Maar ik hoef het niet allemaal alleen te doen. Inmiddels is Geert met het moestuinvirus besmet en zijn we vaak samen op de tuin te vinden. Vanaf nu zal Geert ook zijn bevindingen op dit moestuinblog posten. Welkom Geert!